Binnenkind

Gedurende de afgelopen drie weken liep de campagne ‘Zullen we over de dood praten’, geïnitieerd door Bureau MORBidee en ondersteund door meer dan 150 individuen en organisaties. In mijn blog ‘Prijsvraag bij de campagne: Zullen we over de dood praten’, deel ik mijn top 3 redenen om dat te doen en vraag ik je jouw nr. 1 reden om over de dood te praten met me te delen. Je maakte kans op een exemplaar van mijn boek In het licht van sterven, ervaringen op de grens van leven en dood.

Van alle prachtige inzendingen heeft de onderstaande mij het meest geraakt. Ik was geroerd en stil en ben dat ieder keer opnieuw als ik de bijdrage lees van Margreet. Klein en tegelijkertijd alles overstijgend. Het kan niet anders dan dat ‘Binnenkind’  lezers niet alleen raakt, maar ook zal inspireren, want: ‘Er is licht, altijd!’ Vandaag ging mijn boek op de post naar Margreet. Natuurlijk dank ik alle andere inzenders. Zij kregen inmiddels bericht.

IMG_0622

“Toen mijn vierde kindje besloot om vlak voor de geboorte om te keren naar het licht, was voor mij de grootste, hevigste pijn het moment dat ik te horen kreeg dat hij werkelijk niet meer leefde. Mijn verwachtingsgevoel knalde uit elkaar in een seconde, in alle hevigheid en zonder enige terughoudendheid. Gegild heb ik; ’maak me open, nú, haal hem eruit, doe iets!’

Daarna kwam de onwezenlijke werkelijkheid in al zijn ongenaakbaarheid onontkoombaar binnen. Voor mij was er een ellenlange, lege weg vooruit zonder hem, voor mij was er toen werkelijk even geen licht meer.

Maar uiteindelijk…heeft juist deze zoon mij door zijn niet-hier-zijn bevrijd van het bang zijn voor de dood, die donkere eeuwigheid waaruit geen ontsnappen was. Ik heb door Louwtje leren voelen dat de dood niet alleen verdriet en pijn en afscheid is, maar ook juist vertrouwen en kracht en verbondenheid, in eeuwigheid.

En dit heb ik getracht te verwoorden in onderstaande gedicht, ter ondersteuning voor anderen die de dood van nabij hebben meegemaakt en door angst of boosheid overmand zijn. Er is licht, altijd!”

 

Binnenkind

Nooit zo vol van leegte als toen

Jij je weg terug gegaan was

Alvorens je op aarde neer kwam

Stil in de armen van je trotse vader

Hemelschoon en broos

Zo vertrouwd, vreemd, zonder oogopslag

Bewegingloos warm op mijn buik

Je ziel en zaligheid ingebakerd

 

Herfst daalde in mijn open hart

Die zondag in oktober, dag zon

Dwarrelend, in het licht badend

Op vleugels van vertrouwen

Vloog de tijd met tegenkracht

Hartverscheurend ondraaglijk

En tevens alles ontstijgend

Naar een eeuwige lotsverbintenis

 

Witte baby, zoon en broer

Met je wijze wezen

Bracht je ons jezelf, en meer

Maakte innerlijk inzichtelijk

De dood blijkt niet slechts peilloos

Ook juist goddelijk verrijkend

Zonder jou zijn we met elkaar

Onsterfelijk bemind binnenkind

 

Margreet Tjalsma

3 oktober 2001

 

Deze tekst en dit gedicht werden geplaatst met toestemming van Margreet.

Ineke
Ineke Koedam studeerde aan de UvH en is oud hospice coördinator. Sinds 2003 heeft zij haar eigen praktijk Weerschijn voor sterven, afscheid en rouw. Van 2009-2011 deed zij voor de Engelse neuropsychiater Peter Fenwick onderzoek naar 'end-of-life-experiences' . Ineke schoolt werkers in de terminale zorg, en spreekt en schrijft over sterven, het stervensproces en orgaandonatie.